RockZine
 
Polaroid
 
Score
 
 
Datum review
04-09-2022
 
 
Media
CD
 
 
Tracks
13
 
 
Release
08-04-2022
 
 
 
Op de dag dat de band Bløf zijn dertig jarig jubileum viert in een (twee keer) volledig uitverkochte Ziggo Dome, is ook het nieuwe album Polaroid van de Nederlandstalige rockband uitgekomen. Een album waarop een ‘vertrouwd’ geluid is terug te horen, maar waarop de Zeeuwse band ook een nieuwe geluid laat horen.

Vorig jaar kwam al de EP Polaroids_01 uit, waarbij meerdere delen werden verwacht, maar nu toch een volledige langspeler is verschenen. Mogelijk een klein ‘nadeel’ van zo’n EP is dat het album wat minder verrassend is, zeker wanneer de volledige EP is terug te vinden op de plaat.

Dat gezegd hebbende, houdt dat zeker niet in dat deze nummers geen plekje verdienen op het album. Zo hebben de uptempo nummers als Horizon en Doe Het Dan al hun kracht bewezen, maar bevinden deze zich ook op het album Polaroid onder de favorieten.

Op het album is daarnaast ook een plaatsje voor de single Verlaat Me Nu Nog Niet, een rustige song met een wat donkerder geluid, maar welke toch ook weer licht aan voelt. En ook de meest recente single Bitterzoet ontbreekt niet op het album. Een nummer waarop de band een verrassend nieuw geluid laat horen, welke ook zeker geslaagd is. Een beetje ‘Bløf meets dance’, maar toch ook een vertrouwd Bløf geluid.

Over vertrouwd geluid gesproken, dat geldt zeker ook voor Roes. Een energiek nummer, welke aanvoelt als een nieuwe Blauwe Ruis, waarbij eigenlijk ook wel al vaststaat dat het nummer live buitengewoon goed tot zijn recht zal komen.

Maar zoals eerder genoemd, kent het album ook de nodige ‘muzikale experimenten’. Eén daarvan is het eerder aangehaalde Bitterzoet, maar ook de titeltrack Polaroid kent een vernieuwend geluid. Over een drive van synthesizer / strijker geluid, glijdt het nummer, waarbij de tekst ook een compliment verdient. Waarbij de teksten ook op de nieuwste Bløf plaat van de hand van Peter Slager komen.

Een lichte afspiegeling van de afgelopen jaren, klinkt wellicht ook wel door op het album, waar zich ook een serie aan rustigere tracks bevinden, met hierbij Ondersteboven, Ik Denk Meestal Aan Jou, Verlaat Me Nu Nog Niet en als echte ballad Er Wordt Op Je Gewacht. Een nummer fraai muzikaal ingekleurd met piano en koperspel.

Tussen de collectie aan rustigere nummers, vinden we dan nog Wie Ik Ook Ben terug, waarin de band fraai speelt met de dynamiek. De delen met forte en piano karakter worden heerlijk afgewisseld, waarbij meer naar het einde toe nog een extra instrumentale inkleur beurt volgt.

Al met al is het album toch wel weer echt een Bløf album. Een album met herkenbaar en vertrouwd geluid, maar zeker ook een vernieuwende sound her en der. Of alles ook even geslaagd is, dat misschien niet altijd volledig. Blijft toch overeind dat het album met drie steren te kort wordt gedaan, dus een steviger vier uit vijf voor Polaroid.
 
 
Twitter