RockZine
 
White Flag
 
Score
 
 
Datum review
18-08-2019
 
 
Media
CD
 
 
Tracks
14
 
 
Release
23-08-2019
 
 
 
Wanneer je het nieuwe album White Flag van Nemesea kort zou moeten omschrijven, dan komt de term ‘vernieuwend’ als eerste naar boven. En dan doelen wij niet alleen op de vocalen, maar nog meer op de gehele sound van de band. Waar de band al eerder een wat voorzichtige transformatie maakte van (symfonische) metalband naar (alternatieve) rockband op het album Uprise uit 2016, klinkt dit nu nog meer door op het nieuwste album. Waarbij daarnaast op diverse nummers de elektronische invloeden meer doorklinken dan voorheen.

White Flag is het eerste album van Nemesea na het vertrek van zangeres Manda Ophuis in 2016. Op de nieuwste plaat neemt Sanne Mieloo de vocalen voor haar rekening. In 2017 bracht Nemesea al een klein voorproefje met de nieuwe zangeres uit met Dance In The Fire, welke ook is terug te vinden op het nieuwe album.

Op de bombastische opener The Storm weet Nemesea naast een vernieuwend geluid, toch ook een vertrouwd (en herkenbaar) ‘Nemesea’ geluid ten gehore te brengen. Waarbij opvalt dat de stem van Sanne eigenlijk direct goed samensmelt in de totale sound van de band.

Zoals het al eerder genoemde Dance In The Fire, mag ook de single Kids With Guns niet ontbreken op het album. Een nummer welke de transformatie naar rockband nog maar eens onderstreept. Evenals ook de sterke titelsong White Flag, welke zeker onder één van de favorieten op het album mag worden gerekend.

Na een stevige opening van het album, wordt wat gas teruggenomen op het nummer Sarah, welke zich onder de rustigere tracks kan rekenen. Waarbij het nummer toch niet direct als een ballad aanvoelt. Ook op nummers als Lions en Let This Be All wordt het gaspedaal minder hard ingetrapt, met soms wat dromerige ballads.

Een meer overheersende rol voor de elektronica is terug te horen op Don’t Tell Me Your Name, waar dan ook nog genoeg ruimte is voor lekker gitaarwerk. Waar eigenlijk ook voor nummers als Fools God en Ratata de elektronica geluiden duidelijk aanwezig zijn. Met aantekening dat deze op Fools God wat ‘vervelend’ overkomen. De scherpe geluiden passen hierbij niet lekker bij het algehele bombastische karakter van de song.

Ook op Nothing Like Me lijkt te zijn gekozen voor een wat vreemde keuze, maar dit keer dan in de vorm van de zang. De schreeuwerige zang van zangeres Mieloo voegt hier weinig toe aan het nummer. Een nummer welke verder wel wat erg veel doet denken aan The Pretender van de Foo Fighters.

Om dan de slag (terug) te maken naar de sterke kanten van het album, mag zeker ook wel Heavyweight Champion worden benoemd. Een song waarin de duistere coupletten worden afgewisseld met bijna hemelse refreinen. Maar ook zeker Rise en Sayonara mogen nog worden vermeld als zeer aangename nummers.

Nemesea brengt met White Flag een vernieuwend, maar zeker ook gevarieerd album uit, waarin de rock feeling centraal staat. Niet alle variaties weten hierbij even goed uit te pakken, maar daar tegenover staan meer dan genoeg sterke punten om over een zeer goed album te spreken!
 
 
Twitter